سیستم کشت هیدروپونیک

برای دستیابی به ترکیبی معقول از ماهی و سبزیجات و کشت در مقیاس بزرگ، روش اصلی در جهان جداسازی استخر ماهی و منطقه کاشت است. استخر ماهی و منطقه کاشت، گردش آب و تصفیه را از طریق پمپ‌های آب انجام می‌دهند. در بخش کشت، روش‌های فنی اصلی به شرح زیر است:

۱. کشت بستر: سبزیجات در بسترهایی مانند شن یا سرامسیت کاشته می‌شوند. ماتریکس نقش فیلتراسیون بیوشیمیایی و فیلتراسیون کود جامد را ایفا می‌کند. باکتری‌های نیتریفیکاسیون روی سطح بستر رشد می‌کنند و به طور خاص مسئول فیلتراسیون بیوشیمیایی و فیلتراسیون کود جامد هستند. این روش برای پرورش انواع سبزیجات مناسب است.

۲. کشت در آب عمیق (DWC: کشت در آب عمیق): سبزیجات در مخازن پرورش داده می‌شوند و توسط مواد شناور مانند فوم نگه داشته می‌شوند. ریشه سبزیجات از طریق سوراخ‌های قایق به داخل آب امتداد می‌یابد تا مواد مغذی را جذب کند. این روش برای سبزیجات برگ‌دار مناسب‌تر است.

۳. تکنیک لایه نازک مغذی (NFT: تکنیک لایه نازک مغذی): لوله‌های PVC معمولاً به عنوان حامل‌های کاشت استفاده می‌شوند و آب غنی از مواد مغذی به داخل لوله‌های PVC پمپ می‌شود. گیاهان در سبد کاشت ثابت می‌شوند و در دهانه بالای لوله PVC کاشته می‌شوند و به ریشه‌های آنها اجازه دسترسی به آب و جذب مواد مغذی داده می‌شود. این روش عمدتاً برای سبزیجات برگ‌دار استفاده می‌شود.

۴. کشت هواکشت: آب مورد استفاده برای پرورش ماهی را مستقیماً اتمیزه کرده و آن را روی ریشه گیاهان اسپری می‌کنند تا به هدف جذب مواد مغذی برسند. این روش عمدتاً برای سبزیجات برگ‌دار نیز استفاده می‌شود. آب قبل از اسپری کردن باید کاملاً فیلتر و تصفیه شود تا از گرفتگی دستگاه اسپری جلوگیری شود.